Emotie

Kan je emotie omschrijven? Verdriet vreugde verliefdheid? Ik kan het niet. Emotie is een beleving die je innerlijk ervaart. Misschien word emotie door iedereen ook wel anders ervaren. Daarom kan ik het niet verwoorden. De hevigheid hoe je reageert op een situatie hangt af misschien af van je gemoedsstemming waarin je op dat moment verkeerd. Als je plotseling geconfronteerd word door iets wat je bang, bedroefd of boos maakt en je zat al niet goed in je vel dan kan het harder binnenkomen.

Verliefdheid

Soms heb je wind mee in het leven en soms zit het weer tegen. Heb je bij tegenwind ook nog slagregens te verduren is een gebeurtenis net iets emotioneler. Emoties volgen soms elkaar ook op. Verliefdheid kan omslaan in verdriet maar ook in vreugde. Angst kan verworden tot boosheid en zelfs verdriet. Gevoelens zijn verweven soms.Ik heb ook een keer een gestemdheid meegemaakt die totaal nieuw was voor mij. Een mengsel van gevoelens die ik niet goed kan verwoorden. Ik probeer het toch. Een aantal jaar geleden moest ik weer onder het mes in het LUMC.

Geen kleinigheid helaas. Ze gaan mijn hoofd openmaken. Voor de tweede keer. Ik heb het een en ander aan mijn hoofd. Meer in mijn hoofd eigenlijk. De operatie is dus niet nieuw voor mij. Zeven jaar eerder heb ik hem ook ondergaan, toen is het mij erg meegevallen. Al was ik wel zo’n acht uur onder narcose. Deze keer is het totaal anders. Ondanks dat ik erg fit ben ontwaak ik dit keer slecht uit de lange narcose. Ik heb pijn en voel mij miserabel. De zelfde avond nog krijg ik ook nog koorts. De artsen besluiten mij via het infuus een kuur penicilline te geven. De ene na de andere zak met de vloeibare bacteriën-doder zie ik leeglopen in mijn aderen. “Die artsen marineren mij tot in mijn ruggenmerg” bedenk ik mij.

Corona

Als ik in het ziekenhuis lig is er net sprake van de eerste Corona golf. Het is een nare periode. Het virus slaat die weken wild om zich heen en dat heeft zijn weerslag op het ziekenhuis. Zeker op de werkdruk van het zorgpersoneel. Ik overhoor toevallig een gesprek tussen twee verpleegsters die net beginnen aan hun nachtdienst. Een van de meiden beklaagd zich dat ze maar met twee personeels-leden draaien die nacht. Terwijl er normaliter op een afdeling met vier personen word gelopen

.Ik kan die avond de slaap niet vatten. Ik voel mij alleen angstig en ben verdrietig. Ik mis thuis. Mijn meiden, Hester en de hond. Ik ben gewoon een beetje uit mijn doen. Heus dit was niet mijn eerste operatie. Ik heb -zeker als kind- meer weken in het LUMC of AZL destijds gelegen dan dat ik op vakantie was. Onrustig val ik uiteindelijk toch in slaap. Maar niet voor lang. Na twee uur geslapen te hebben word ik wakker van de kou. Ik heb het zo ontzettend koud dat ik lig te beven in mijn bed. Ik maak mij zo klein mogelijk door in de feuteshouding te gaan liggen om maar geen warmte te verliezen. Het helpt niet. Ik beef mijn bed bijna uit. Eigenlijk wil ik de verpleegsters niet lastig vallen.

Die meiden lopen hun poten uit hun lijf. Ik val wel weer in slaap en dan merk ik niet dat ik het koud heb beredeneerde ik. Ik val dus niet in slaap en lig nog een half uur te beven. Maar zoals altijd: als de nood het hoogst is is de redding nabij. Een van de verpleegsters komt langs mijn kamer gelopen en ziet dat ik wakker ben. “Gaat het goed met u” vraagt zij. Nou niet echt dus. Ze ziet bij beven en vraagt of ik het koud heb. “Ontzettend” zeg ik klappertandend. “Wacht maar even ik haal een warme deken voor u.” antwoord ze.

Verpleegster

Binnen tien minuten is ze terug op mijn kamer. Met een dikke deken die zij heeft opgewarmd. De verpleegster legt de warme deken over mij heen. Vervolgens stopt ze mij helemaal in. Als ze mij heeft ingestopt wrijft ze even over mijn rug en kijkt mij liefdevol aan. “Is het zo beter?” vraagt ze. “Ja…ja. Dankjewel” antwoord ik beduusd.Ik ben overmand door emotie. Ik heb net iets nieuws ervaren. Enerzijds was er die warme deken, en anderzijds was er die warme deken. Ik voelde vertedering van mijn ziel en verzorging van mijn lichaam tegelijkertijd. Nooit eerder had ik zoiets ervaren. Het was tot dan toe het meest liefdevolle moment wat ik ooit meemaakte.

Als de reddende engel de kamer uitloopt schiet ik vol. “Niet hier. Niet nu. Niet gaan janken Maus” denk ik. Overmand door zoveel bewogenheid brak ik toch. Ik duw mijn gezicht in mijn kussen en laat mijn tranen de vrije loop. Ik huil een uur lang. Ik huil echte tranen sinds…ja sinds? Ik kan het mij niet herinneren. Het moet vijfentwintig jaar geleden zijn geweest toen mijn jongen Hessel overleed denk ik. Ik ben huilend in slaap gevallen die nacht. De volgende ochtend word ik wel fit wakker. Er is een last van mijn schouders gevallen die nacht.

Tranen troosten.

%d bloggers liken dit: