Nicole

Acht kaartjes kreeg ik door de brievenbus dit jaar rond de feestdagen. Warme kerst en nieuwjaarsgroeten. Het geeft een goed gevoel als iemand je middels een kaartje laat weten dat ze aan je denken en ook nog geluk en gezondheid toewensen. Helaas er zat er niet een kaart voor mij bij. Zes kaartjes voor Bon en een voor de buuf. Verkeerd bezorgd, ik vond het een mooie kaart dus heb hem zelf gehouden.

Sorry buuf Diaan, Ruud en Jacqueline wensen je gezondheid en geluk trouwens.

Ja nog een kaart van de postcodeloterij maar dat spel heb ik jaren geleden opgezegd.

Wanneer je -net als ik- gelukkig bent in de liefde kan je het wel vergeten, die geldprijs.

Doof

Ik kreeg vandaag toch nog een verlaat kerstkaartje. Het is even onderweg geweest maar hij is aangekomen. Het was een kaart van Nicole. Ik was aangenaam verrast. Nicole en ik hebben iets gehad ooit. Nee het is niet wat je in eerste instantie zou denken hoor. Ook niets intiems als je dat in tweede instantie dacht. Nee Nicole heeft een periode gehad waarin haar leven een beetje tegen zat. Ik stelde haar toen voor ‘al is het nog zo goor, bij mij vind je een luisterend oor’. Letterlijk. Mijn linkeroor is doof. Desondanks was ik die veilige praatpaal.

Nou Nicole en ik deelde onze geheimen veelal onder het genot van een glaasje Sandeman Sherry. Ook gingen wij lekker wijnen regelmatig en bieren en whiskey proeven. Eigenlijk gingen we best wel vaak helemaal los. Zuipen en stom ouwehoeren. Dat hadden wij toen af en toe nodig en we waren er erg goed in.

Openingszinnen

Als ik Nicole zou moeten omschrijven dan ben ik snel klaar. Een lekker wijf! Intelligent, verzorgd, en ja moeder natuur is haar welgezind geweest. Louter hosanna. Maar haar mooie uiterlijk had ook een keerzijde voor haar. Altijd als wij een etablissement bezochten en mannen in die tent kregen er lucht van dat wij niet bij elkaar hoorden, werd Nicole zowat besprongen joh. Vaak vonden we dit storend en vervelend, soms vermakelijk. Nicole en ik konden vaak achteraf lachen om de openingszinnen die mannen paraat hadden. Ranzig, bot, geestig tot aan romantisch aan toe.

Maar Nicole was toen al een zelfstandige meid en zat op niemand te wachten. Nicole was inmiddels ook meesteres geworden in het pareren van ‘de openingszin’. Glimlachen en ijzig kalm kon zij een opdringerige kerel afwenden. Zij gebruikte hiervoor de volgende zin:

‘Wat fijn hé, dat Jezus Christus aan het kruis is gestorven voor onze zonden’.

Vaak waren de kerels na deze zin wel bekoeld. Was dit niet het geval kregen ze nog een genadeklap van Nicole. in de vorm van: ‘Het maakt niet uit hoeveel stappen je bij God bent weggelopen, het is altijd maar één stap naar Hem terug’.

Genadeklap

Meestal was de genadeklap helemaal niet nodig, maar Nicole deelde hem maar altijd wat te graag uit. Zij, nee wij genoten ervan. Louter hosanna schreef ik net. Niet helemaal. Had Nicole eenmaal te veel aan Bacchus geofferd dan ging ze wel eens iets te ver. In haar taalgebruik werd zij zo grof en godslasterend dat zelfs de meest doorgewinterde stratenmaker of steigerbouwer die aan de bar zat haar zou proberen te kalmeren met woorden als: ‘Nou nou mevrouwtje toch, ik schrik ervan, moet dat zo fel’. De mannen die haar eerder nog het hof wilde maken met zoetgevooisde en lieflijke woorden stonden nu met een mond vol tanden haar aan te staren. Nee een avond op stap met Nicole was nooit saai.

Uitgerekend van Nicole krijg ik een verlate kerstkaart. Een fraaie kaart ook nog. Drie wijs uitziende mannen met kroontjes op hun hoofd een ster aan de hemel. Het zal vast iets religieus zijn, al is dat dan weer niets voor Nicole. Of juist wel. Het is een mooie kaart. Ik zet hem naast de kaart van Jacqueline en Ruud.  

%d bloggers liken dit: