Eenzaam

Dit vroeg iemand aan mij afgelopen zomer. Ik weet eigenlijk niet zo goed meer wat ik die persoon toen heb geantwoord. De vraag kwam plotseling weer in mij op afgelopen weekeinde.

Ik ben er eens over na gaan denken. Als kind ben ik wel veel alleen en daardoor eenzaam geweest. Ik was het kereltje wat telkens tussen wal en schip viel. Ook dat heeft wel voordelen gehad hoor. Ik heb namelijk leren klauteren als een -verzopen- kat. Hoe hoog, steil of glibberig de kademuur ook was ik klom altijd weer er tegenop.

Klaar nu.

Dood

In mijn werk heb ik veel schrijnende gevallen gezien van eenzaamheid. Mensen die verpieterde in hun woning en overleden door wat voor oorzaak dan ook en die dan vervolgens lange tijd dood liggen. Hester en ik maken het schoon. Het komt voor. Het komt best wel veel voor. De zaken die ik heb opgeruimd waren geen oude en eenzame bejaarden heb ik ondervonden. Het zijn veelal veertigers en vijftigers die eigenlijk midden in het leven zouden moeten staan. Op een of andere manier hebben deze mensen de maatschappelijke boot  gemist.

Aan eenzaamheid liggen vaak diepere emotionele oorzaken ten grondslag. Uit ervaring weet ik dat vereenzaamde veelal niet de sterkste mensen zijn. Dikwijls kiezen ze er bewust ervoor om die maatschappelijke boot te missen. Over een week of zeven vieren wij weer kerstfeest. De uitgelezen kans om het hele maatschappelijk probleem van eenzaamheid weer eens op te rakelen. Mensen doen met kerst ook daadwerkelijk iets voor hun naaste teruggetrokken medemens. Was het maar elke dag kerstmis.

Ik zit met kerst alleen. Voor het eerst. Ik verheug mij erop. Even lekker rust. Kerst vind ik namelijk een naar feest. Voor mij geen tijd van bezinning. Ik heb er echt geen zin in. Ik vier niet de geboorte van de Verlosser en lekker eten doe ik het hele jaar door wel. Sterker nog met kerst eet ik boerenkool. Ik hoop dat Spikkel een stukje vega rookworst lust. Vast wel.

Vega rookworst

Momenteel ben ik redelijk in balans. Dat is maar goed ook want als je in je eentje zit kun je maar beter in harmonie zijn met jezelf. Alleen zijn is niet hetzelfde als eenzaam zijn.

Wist je trouwens dat er verschillende gradaties zijn van eenzaamheid? Tenminste dat las ik op het internet. Nu staan op het www wel meer rare verhalen hoor. Ik geloof lang niet alles wat ik lees.

De ergste vorm van eenzaamheid staat er niet vermeld. De gedeelde verlatenheid. Mensen die met elkaar leven in stilte of onmin. Het is de meest wrede vorm van eenzaamheid.

“Trust lieverd…ik ook van jou…we kijken morgen wel schat schenk jij nog een wijntje in”

Herkenbaar? Ik hoop het niet.

Misschien kan je er iets mee met dit verhaal.

Fijne dag vandaag.

%d bloggers liken dit: