Aankomsthal

‘Ja maar waar loop jij dan’ vraagt Maartje aan mij. ‘In de aankomsthal bij de HEMA’, antwoord ik door de telefoon. Maartje is net geland en ik kom haar ophalen van Schiphol. Ze is de douane al gepasseerd en is slechts enkele passen verwijderd van mij maar in de enorme aankomsthal zie ik haar nog niet. Ik verbaas mij telkens weer over onze grote luchthaven. Het ademt een aparte sfeer uit.

Gehaaste reizigers, mensen die elkaar weerzien en begroeten, geuren kleuren en geluiden die je alleen op een luchthaven ervaart. Ik kijk altijd mijn ogen uit en geniet er zelfs van. Maart is drie weken in Zuid Afrika geweest. Ze heeft kerst en oud en nieuw gevierd bij haar vriend en schoonouders. ‘Draai je om, dan zie je mij Pap’. Ik draai mij om en zie inderdaad Maart aan komen lopen. Bepakt en bezakt. Ik moet even glunderen als ik haar zie. Het is natuurlijk een grote meid die al heel wat van de planeet heeftgezien, maar het is ook mijn kleine meid hè?! Ik ben blij haar weerin goede gezondheid te zien.

Omhels

Als ik haar omhels spreek ik -vrijwelaltijd op melodramatische toon- mijn standaard zin uit: ‘Mijn lieve dochter! Mijn gemoed schiet vol bij ons weerzien’. ‘Ja ja. Waar staat je auto, ik ben kapot en wil naar huis’ antwoord Maart een beetje bars. Ik pak haar koffer over en zeg ; ‘Kom maar gauw, ik sta op de ‘kiss en ride strook’. Ze kijkt mij zuchtend aan en geeft mij die typische blik van haar terwijl ze snauwt, ‘als je auto er nog staat! Je leert het ook nooit hé’. Áh joh ze kennen mij hier’ grap ik. Maartje vind het niet leuk. Ze weet ook dat ze mij hier kennen, helaas.

Als wij naar mijn auto wandelen zien we hoe een viertal marechaussee drie jonge jongens die in een grote BMW zitten controleert. De Duitse sportieve auto heeft getinte ramen enuit de speakers schalmt rap-muziek. Maartje kijkt en lacht even naar mij als we het tafereel zijn gepasseerd.

‘Ja pap ik weet het! Dit maakt weeriets in jou los he?!’ Laten we maar snel doorlopen Maart’,zeg ik. Dochterlief refereerde aan een voorval wat een kleine twintig jaar geleden plaatsvond met haar vader, op dezelfde plek nota bene. Ik raakte destijds in discussie met een meneer van de KMAR en uiteindelijk waren er vier marechaussee nodig om de ‘boeiende’ discussie voort te zetten op Schiphol-oost alwaar het hoofdbureau van de KMAR destijds was gevestigd. Het verhaal bespaar ik je. Je zou mij niet geloven. Als we een stief kwartiertje later de A4 opdraaien vraag ik ‘is er nu een continent waar je nog niet bent geweest’? ‘Jahaa Antarctica’ zegt ze lachend, nu we even rustig zitten komt Maartje los met haar verhalen over het land.

Midwinterfeest

Ik had al tientallen foto’s voorbij zien komen in de familie-apgroep maar nu hoor ik de verhalen erbij. Het is natuurlijk een bijzondere ervaring. Ook kerst en oud en nieuw vieren in de warmste periode van het jaar is net even iets anders natuurlijk. Terwijl wij hier steevast hopen op een witte kerst, vieren de Afrikanen het midwinterfeest in de zomer. Geen konijn uit de oven maar een moot haai op de braai. Aandachtig luister ik naar haar verhalen over het land. De mensen, het landschap, het eten en de tegenstellingen uiteraard. Al blijkt toch niet allemaal zo zwart-wit te zijn als ik dacht. Het ritje Schiphol-Zoeterwoude is tekort om de koffer vol verhalen leeg te luisteren. Zoals gezegd, ik ben altijd weer blij als ik de meiden weer heelhuids terug zie na zo’n trip. Al is het voor hun generatie heel normaal om even naar de andere kant van de wereld te vliegen. Voor mij is een ritje naar Schiphol al een heel avontuur joh! Zo kom ik ook nog eens ergens.

Mooie dag.

%d bloggers liken dit: