Pizza eten in Rome

Hoeveel hits zou je krijgen als je de woorden  “pizzeria in Roma” intikt in google?  ik weet het niet. Veel dat wel. Ik kom hier zo op terug.

Ik zie haar inmiddels als een mooie vrouw die langzaam haar geheimen onthult. Ze blijft ook mysterieus en ondoorgrondelijk. Maar ik leer haar wel steeds beter kennen. Wetende dat ze mij met haar trots en hoogmoedigheid blijft afwijzen. Nou zeg. 

Ik heb het over de stad Rome. Het is liefde op het eerste gezicht. Thuiskomen op een plaats waar je nog nooit eerder was. Vertrouwd. Natuurlijk de cultuur en de historie maar zeker de Romeinen. Bonnie en ik genieten van onze korte vakantie in Rome.

Luister.

Rokje

Vanavond besloten Bo en ik nog even een pizza te gaan eten in de stad. Auto pakken en rijden. Hoe de wind waait waait mijn rokje we gaan zien waar we uitkomen. We hebben een uur gedwaald door het oude Rome. Het was ook een mooie avond om te wandelen. Als we langs een pizzeria lopen trekt deze onze aandacht. Het is er stil. Twee oudere dames zitten aan een bak koffie in het kleine establishment. Ze zijn in gesprek met elkaar. Met vele drukke gebaren en verheven stem gaan de gesprekken vaak over niets. Maar dit is hoe ze zijn de Romeinen. Trots emotioneel en hart op de tong.

Ik moest er aan wennen maar respecteer het zeker.

Bon en ik besluiten een pizza te delen.

We hadden het goed gezien. Dit is dus waarom wij altijd in steden achteraf straatjes in duiken. Huisgemaakte pizza. Hij was goed! Beregoed zelfs. Ik maak nog even een praatje met de eigenaar. Een oudere bevlogen kerel.

Na ons afscheid besluiten we nog een rondje te lopen voordat we naar het hotel terugkeren. We zijn moe van alle indrukken en hebben het eigenlijk wel gezien voor vandaag.

Na een uur stappen we  dan ook voldaan uit in de parkeergarage van het hotel.

“Heb jij mijn tas pap?” Vraagt Bo geschrokken als ze uit is gestapt. Aan haar snuit zie ik dat het ernst is en maak dan de grap ook niet die in mij opkomt. “Fuck nee he…” zeg ik!

Michael Kors

“Ja pap op het stoeltje buiten voor die pizzeria”.

Tsja daar staan we dan. Het is drie kwartier terug rijden en wat is de kans dat een Michael Kors tas met inhoud zoals  paspoort, geld nou ja alles eigenlijk eerlijk is afgegeven?

We melden ons bij de balie van het hotel. Twee meiden zijn ons uiterst behulpzaam. Maar we komen er niet uit. Waar hebben we gegeten? Waar zijn we geweest? We hebben foto’s gemaakt. Maar er staat “pizzeria” boven de deur. Even google: pizzeria in Roma? De meiden van het hotel hebben een troef achter de hand. Nou hand, achter in de keuken.

Giuseppe de kok weet het vast. Volgens de medewerksters.  Na een belletje richting keuken komt Giuseppe naar de hotelbalie. Een zeventiger met grijs haar en een grote buik komt aangewaggeld. Wij groeten elkaar vriendelijk.

Aandachtig bekijkt hij een aantal seconden de foto op de telefoon. Hij heeft genoeg aan een blik. Druk gebarend gaat hij in conclaaf met de meiden van het Hotel. Een daarvan pakt een telefoon tijdens het gesprek en binnen no-time is er contact met de pizzatent. Giuseppe had de tent herkent. Sterker nog hij kende de eigenaar.

Ondoorgrondelijk

Gespannen luister ik mee met de dame die het gesprek voert door de telefoon. Ik ben het Italiaans niet volkomen machtig. Ik kijk haar wel in haar mooie bruine ogen…mysterieus ondoorgrondelijk. Ja klaar nu Maus.

Goed.

De tas blijkt gevonden en afgegeven. Met alles er nog in. We knallen terug met het autootje door het drukke zaterdagavond verkeer. Ik maal er niet om.  Het voelt vertrouwd. De stad en zeker zijn inwoners. Rare jongens die Romeinen? 

Ja. Ook wel eerlijk.

%d bloggers liken dit: