Spikkel I

Als ik vanaf de ontvangstruimte richting de dierverblijven loop word ik opgewacht door een jonge dame.

Het meisje zal rond de vijfentwintig jaar oud zijn en heeft mooie levendige stralende ogen. Haar donkerblonde haar draagt ze in een staart. Ik stel mij voor en samen lopen wij naar de afdeling waar de katten huizen. Onderweg doet de mooie dame haar verhaal. Het valt mij op dat de dame een beetje lispelt en daarbij ook een beetje stottert.

Stotteren

Ik kan er niets aan doen maar ik heb een zwak voor mensen die stotteren. Het is een beetje aandoenlijk en sexy tegelijk. Zeker bij dames. Maar zoals altijd heb ik oor naar de boodschap en niet hoe iets wordt uitgesproken. Als we bijna bij de hokken aankomen zegt ze “hij is helemaal spikswarth.” Ik ben verkocht er is een klik. Dit is liefde op het eerste gezicht. Nou gehoor meer. Nu maar hopen dat ik met de kat ook een klik heb.

Ik ben even dierenasiel Stevenshage binnengelopen. Er zou een mooie, tikkie vreemde kat zitten ter adoptie.

Uit het verhaal wat de medewerkster vertelde bleek al dat de kat een “brekebeentje” is. Hij zit er al een tijdje. Niemand wil hem hebben. Het diertje is uit het huis van een junk gehaald waar hij waarschijnlijk ook drugs toegediend heeft gekregen. Het beestje is niet schuw maar heeft alle vertrouwen in mensen verloren. Het zal ook nooit een knuffel poes worden verzekerd zij mij. Sterker nog hij haalt uit als het hem niet zint.

“Wat is daar mis mee, hij mag toch zijn wie hij is.” Zeg ik. De verzorgster kijkt mij aan en glimlacht naar mij. Ze houd haar hoofd een beetje schuin, net als een nieuwsgierige kat dat doet en antwoord dan: “dat is nu net wat ik graag wilde horen.”

“He wat lekker” denk ik bij mijzelf. “Ik leer het nog eens, de juiste dingen zeggen op de juiste momenten tegen de juiste mensen.”

Er is nog hoop voor de Muis.

Klootzak

Ik loop de ruimte in waar de kat die Malaka heet inmiddels losloopt. Malaka is het Griekse woord voor hufter klootzak eikel en nog meer negatieve dingen had ik inmiddels begrepen van het meisje.

“Wat een vreemde naam voor een kat” dacht ik nog in mijn naïviteit.

Het zou mij snel duidelijk worden waarom hij die naam heeft gekregen. Het meisje van het dierenasiel heeft een zakje kattensnoepjes mee. Malaka is alleen benaderbaar als hij wat snoepjes krijgt. Hij is niet met blote handen aan te pakken of te aaien. Hij blijkt compleet gestoord. Als ik op mijn hurken ga zitten en mijn hand uitsteek komt hij gemoedelijk met zijn staart omhoog aangelopen. “valt best mee” dacht ik nog. Als hij binnen “reach” afstand is haalt hij keihard uit.

Uit het niets. Links rechts en weer een linker eroverheen. De snelheid waarmee hij slaat zou Mike Tyson laten verbleken. De dame van het asiel gooit wat snoepjes in zijn richting om hem af te leiden en verteld:

“We weten dat hij drugs kreeg alleen niet wat voor drugs zijn baas was een junk die alles door elkaar gebruikte dus het kan best zijn dat hij een allegaar binnen heeft gekregen. Hoe groot de neurologische schade is weten we niet. We weten wel dat er schade is. De moeder van de drugsgebruiker heeft de kat nog een maand in huis gehad maar de kat dreef haar letterlijk in een hoek. Ze was als de dood voor het beest.”

Spikswarth

Als ik opsta bekijk ik het dier even. Het is een mooie kat maar qua gedrag echt een gestoorde gek. Psycho-cat zou toepasselijker zijn als naam. Maar zijn nieuwe naam weet ik al “Spikswarth” zei het meisje. Spikkel ga ik je noemen.

Ik kijk even rond in het verblijf en zie allemaal leuk lieve en parmantige katten zitten. Zo schattig allemaal. Ik kijk nog even naar Malaka en denk; “uitgekotst teleurgesteld in de mensheid en mogelijk onbegrepen en nu achter de tralies. Geen wonder dat er een vechter in jouw schuilgaat jongen.”

Met zijn grote gele ogen kijkt hij mij aan. Een blik van verstandhouding?

Oordeel. Veroordeel niet. Het leven is nu eenmaal against all odds. Althans het mijne.

Mooie dag allemaal.

%d bloggers liken dit: