Spikkel II

Ik kon vandaag mijn nieuwe huisgenoot na lunchtijd afhalen in het dierenopvangcentrum. Als ik om klokslag één uur aankom in het dierenasiel is het er al een drukte van belang. Ik ben niet de enige vandaag die een nieuw huisdier komt ophalen. Aan de balie staat een jonge vrouw met haar dochtertje. Het kleine meisje is ongeveer vijf jaar oud. “Wij hebben een speeddate met een konijn” hoor ik de moeder zeggen.

Het kleine meisje vraagt aan de medewerkster die de balie bemand of ze ook nog even de poesjes mag aaien. “Nee dat kan niet meiske. Niet alle poesjes zijn even lief hoor” is het vriendelijke antwoord van de vrouw achter de balie. Sommige katjes zijn niet met blote handen aan te pakken. Ik weet er alles van nu.

Bakkie

Als ik aan de beurt ben stel ik mij voor en zeg dat ik voor Malaka kom. Patricia kijkt mij vervolgens een beetje deelnemend aan en zegt dan glimlachend “de vaste verzorgster van uw kat heeft een vrije dag. Maar ik ken de kat ook wel hoor, ik help u ook graag”.

Hoe moeilijk kan het zijn? De kat zit in een hok en moet nu in een transportmand worden gezet die ik heb meegenomen, afrekenen en dan naar huis met mijn nieuwe vriend. Kat in het bakkie. Toch?

Nou nee dus.

Het kattenverblijf is een schone lichte ruimte van acht bij vier meter. Aan een wand zonder ramen staan ijzeren hokken opgestapeld. Waarin allemaal katten wachten op een nieuw baasje. De hele ruimte is gevuld met krabpalen en allerhande klimtoestellen. Op de vloer liggen typische kattenspeeltjes als balletjes en muizen van plastic.

Exorcist

Als ik het kattenverblijf binnen stap met mijn mandje weet Malaka al hoe laat het is. Zijn ogen zijn zo groot als schoteltjes en van de stress laat hij zijn blaas leeglopen. Ik loop naar het hok en zie hoe de kat zijn oren in zijn nek heeft en blaast en gromt naar ons.

Wat er daarna gebeurd is moeilijk te beschrijven maar ik waag een poging.

De dame opent het deurtje van het verblijf en plaatst de mand in het hok. Met een doek wil ze de kat in het mandje duwen. De kat heeft andere plannen en wurmt zich langs de mand het hok uit. Hij vlucht in een krabpaal en gaat op het bovenste plankje zitten blazen.

Poging twee: met het mandje loopt ze naar de kat. Deze springt tegen de wand en loopt een paar stappen tegen een verticale wand om zich vervolgens af te zetten tegen het plafond om daarna schuimbekkend te landen op een andere krabpaal. Dit binnen drie luttele seconden. Al met al doet het mij denken aan een scene uit de film “De Exorcist”. Als Patricia heb weer nadert vlucht hij onder de hokken. Niet getreurd. Patricia maakt een vegende beweging met de doek onder het hok. Een ijselijke kreet is het gevolg.

De kat heeft zijn tanden in haar hand gezet en laat niet los. Als ze haar hand terugtrekt hangt Malaka er nog aan. “Dit is geen kat maar een Pit” denk ik geschrokken. Een collega van Patricia is op het tumult afgekomen en komt haar bijstaan. Samen klaren ze de klus wel uiteindelijk. Kat in’t bakkie. Al heeft het al met al wel drie kwartier geduurd.

Huilen

Ik heb het met lede ogen aangekeken. Letterlijk. Ik moest huilen. ‘waar ben je weer aan begonnen Maus’.

Thuisgekomen zet ik het mandje in de huiskamer neer. Met angst en beven open in het deurtje. Ik neem plaats aan de tafel en wacht af. Na een minuut of tien komt Spikkel doodgemoedereerd naar buiten. Aarzelend zet hij zijn eerste stappen de kamer in. Argwanend kijkt hij mij even aan. Dan loopt hij toch aftastend rond. Ik heb uit voorzorg een kattenbak in de huiskamer neergezet waar hij even aan ruikt.

Dan bespeurd hij zijn tot de rand toe gevulde etensbak. Op zijn gemak gaat hij eten. Tussen het knabbelen door kijkt hij af en toe de kamer in. Bijna met een goedkeurende blik. Letterlijk heeft hij zijn bak voer binnen twintig minuten leeg gegeten. Vervolgens is hij in een hoekje gaan zitten onder het gordijn. Met het witte gordijn over zijn lichaam heen gedrapeerd en alleen zijn zwarte koppie die eronder uit steekt is het een koddige aanblik. Zo wild als hij eerder was zo op zijn gemak is hij nu ineens. Als ik hem zo bekijk weet ik dat er ergens diep binnen in een leuke lieve huiselijke kater schuilgaat. Het zal zijn tijd moeten hebben voordat die tevoorschijn komt.

Komt tijd komt raad.

Fijne dag.

%d bloggers liken dit: