Broodje augurk

Berekenend loop ik samen met Bonnie en ik door de ‘Appie’ vanmiddag. We hebben nogal wat nodig om vijfhonderd appelbeignets te bakken. Bloem, basterdsuiker, kaneel, olie en uiteraard appels. Veel appels. ‘Kijk nou eens meneer de Gier de Elstars zijn in de bonus. Dat moet jou toch wel aanspreken’ zegt Bon wijzend op een bak met appels. ‘ja ja Bon ik moet de schatkist wel goed bewaken anders is de bodem snel in zicht’ is mijn antwoord. Ik vind het naar als ze mij weer eens voor Gier uitmaakt. Ik geef als het even kan niet te veel geld uit. Gierig ben ik allerminst.

Bocht-bier

Bon en ik zijn niet de enige die boodschappen aan het doen zijn vandaag. Ondanks dat we in de middag inkopen doen is het toch best druk in de Appie. Maar we weten de weg in de winkel en op de verse gist na hebben we vlot onze kar vol. Hup op naar de kassa. Aangekomen bij de check-out hebben we slechts twee mede-winkelaars voor ons. Direct voor ons staan twee jonge dames. Druk redenerend laden ze twee dozijn halve liter blikken van een huismerk bier uit hun kar. Bocht-bier. Ook zetten ze vier grote potten augurken en twee zakken bolletjes op de band. Bon en ik hoeven elkaar niet eens meer aan te kijken. We denken hetzelfde. Nou ja misschien met een klodder mayo en curry is het best te doen. Broodje augurk. Voor de dames staat een oudere dame. Ze heeft echt een hele berg boodschappen gekocht. Maar de vlotte kassière is ervaren heeft heeft binnen no time alles gescand. Nou even afrekenen en klaar.Helaas! Het had zo mooi kunnen zijn. De dame heeft kortingscoupons en de kassière moet de winkel in lopen om het product te pakken, een of ander koffiepoeder in een zakje. Het duurt even. De rij achter ons zwelt inmiddels aan. De vlotte meid is snel terug en de dame mag afrekenen.

Voorspeld

Tot mijn stomme verbazing tovert de klant een plastic zakje gevuld met twee euro munten erin uit haar zak. ‘Dit is tweehonderd euro’ zegt ze. Het muntgeld moet uiteraard geteld. ‘Dat zakje scheurt open en de munten rollen zo over de grond’, denk ik terwijl ik wacht. Wat denk je dat er gebeurde? Juist. Ik kon stiekem een kleine triomfantelijk maar vriendelijke glimlach niet onderdrukken toen de dame een beetje schuchter en schuldig mijn kant op keek. Ik had het voorspeld.Het is slechts een kleine ergernis joh. Vroeger kon ik mij er druk om maken. Nu glimlach ik er dus om.Ik erger mij zelfs niet aan mensen die in een drukke supermarkt hun kar dwars in het pad zetten en uitgebreid etiketten gaan staan lezen. Of oude van dagen met rollators die je maar niet kunt inhalen met je kar en die eerder bij de kassa staan dan jij.

Dikke reet

‘Rot op met je dikke reet uit het smalle gangpad met je klote-kar. Loop even door met je kolere-rollator’, dat zeg je niet natuurlijk uit fatsoen maar dat denk je wel eens. Ik wel. Ik knik vaak even vriendelijk en neem mijn tijdsverlies. Wie het langst leeft heeft toch alles.Oké er is wél een ding waar ik mij wel vreselijk aan stoor tijdens het winkelen. Ik heb er ook een verdomd goede reden voor om mij erover op te winden.Hoor dit: Voor kinderen moet boodschappen doen met mamma een feestje zijn. Mee eens? Ja hè?! Op vrijdag ging ik vroeger grote boodschappen met mijn meiden. Ik maakte onderweg naar de winkel een duidelijke afspraak met ze. Kinderen hebben -net als volwassen kerels overigens- behoefte aan duidelijkheid. De afspraak: Bon en Maart hadden inspraak over wat er op tafel kwam als het verstandig eten was. Wél mochten beide iets lekkers te snoepen uitzoeken voor zichzelf. Alleen op vrijdag mochten ze iets lekkers uitzoeken hoor.

Aanlopertjes

Bon en Maart en eventuele aanlopertjes wisten altijd waar ze aan toe waren. Duidelijkheid dus. Voor mijn meiden én de aanlopertjes, die we eigenlijk wel dagelijks over de vloer hadden. Er bleven meerdere keren in de week vriendjes en vriendinnetjes mee eten. Nu nog zeggen mijn meiden ‘het was altijd de zoete inval bij ons’. Het was een leuke tijd zeg. De meiden en eventuele vriendjes hadden soms wel tien minuten nodig om een keuze te kunnen maken uit al dat lekkers in die enorme winkel. In die tijd kon ik mooi even hamsteren. Oh ok ik dwaal weer af. Waar ik mij aan mateloos aan kan storen dus: kom je zo’n opgedirkt wijf tegen in de Appie, die loopt met haar chagrijnige rotkop met haar kind rond te zeulen. Het kind mag mee en mag ook nog (Gods gratie) een klein winkelwagentje meenemen. Zo een met zo’n vlag eraan. Reuze handig voor moeders want met die vlaggenmast kun je het karretje en zo ook het kind toch sturen.

En wat het kind ook vraagt of oppert aan ‘moeder’, het antwoord is nee of negatief. Als het kind al antwoord krijgt. Het winkelen gebeurd in een razend tempo. Het kind vraagt aandacht en krijgt dit ook. Helaas niet in positieve zin. Een grauw en snauw krijgt het. Bij de kassa aangeland worden boodschappen geïrriteerd op de band gepleurd. Het kind wil helpen maar alles wordt uit zijn handjes gegrist. Met betraande ogen kijk ik het aan. ‘Het kind kan er niet bij moeders! Het kind doet zijn best en wil mamma een plezier doen. Het is een kind! Geen modaccessoire’.

Dildo

Zo oneerlijk.Als je dan ook nog eens bekijkt wat er in de kar wordt geladen weet je ook al dat de dame geen keukenprinses is. Ze zal wel hele andere kwaliteiten hebben denk ik dan. Op de parkeerplaats worden boodschappen en kind, óf in een grote PC-hooft tractor geladen óf zo’n Tesla, zo’n enorme opgevoerde dildo. Weet je ik heb het mijn meiden gewoon op de man af gevraagd. ‘was ik vroeger ook zo’? ‘Nee’ zeiden mijn dochters, ‘we hebben jou altijd duidelijk aangegeven wat onze grenzen waren. Je bent een volwassen man, en die hebben nu eenmaal behoefte aan duidelijkheid’. Goed.Nou goed…Ik erger mij tegenwoordig aan dit soort dingen. Ik moet het niet doen. Ik weet het maar kan het niet laten. Het doet mij pijn om zoiets te zien. Maar voor nu heb ik de boodschappen binnen we gaan bakken morgen. Bonnie en ik. We hebben er zin in. Ik ga nu eerst wat snoepen. Ik mocht iets uitzoeken. Het is vrijdag he?! Ik heb er wel tien minuten over gedaan.

Fijn weekeinde!

%d bloggers liken dit: