De rode boemerang

Ik ben vanmiddag even gaan shoppen met mijn oudste dochter. We hebben soms wat onenigheid en dat praten wij uit tijdens een uurtje winkelen. Bon staat op het punt een huis te kopen. Ze is er vol van. In de auto raakt ze niet uitgepraat over haar nieuwe grote stap in haar leven. Eigenlijk hoor ik het een beetje lijdzaam aan. Ik besef mij goed dat ze nu echt het huis uitgaat. Kleintjes worden groot. Eerst Maartje op kamers voor haar studie en nu Bon weg. Mijn hartendief. In de auto pak ik haar hand even vast en kijk haar aan “Ik ga je missen meid” zeg ik. “Tsja ik jou ook” antwoord ze. Als we uitgestapt zijn en langs de etalages lopen raken Bonnie en ik verzeild in een gesprek over vroeger. De tijd is voorbij gevolgen. Ook voor haar zo blijkt. We laten even wat hoogtepunten uit de afgelopen vijventwintig jaar de revue passeren. De kampeervakanties, school, vriendinnetjes en vriendjes.

Rijneke boulevard

Vijfentwintig jaar besproken in een korte wandeling over de Rijneke boulevard. We besluiten even te gaan zitten een ijsje te gaan eten in het waterige zonnetje.Als we aan het tafeltje zitten en ons ijsje opeten gaat het gesprek plots over de honden die we hebben gehad. Jerry, Pokemon, Rafka en Dodge.Nou Dodge was niet onze eigen hond maar een deeltijdhond. Dat zat zo, nou weet je? Dat gaat niemand iets aan ook. Dodge was veel bij ons. Ze was ook graag bij ons. Van haar bazinnetje mochten we Dodge vaak even “lenen”. Dodge was een kruising Labrador vs Herder. Waaks als een herder en slim als een Lab. Gek op water ook. Ze paste goed in ons gezin destijds. Ze paste ook op het gezin toen. Zo voelde het tenminste. Ik kan een meerdere pagina’s vol kladden over deze viervoeter en haar streken. Dat doe ik niet, al is de nacht nog jong. Maar een verhaaltje wil ik je niet onthouden, een voorval die haar een bijnaam opleverde.

In mijn baan als huisman die ik maar al te graag vervulde wandelde ik veel met de meiden. Even naar de buurtsuper naar Oma of zomaar een blokje om. Hoe de wind waaide, waaide mijn rokje. Gewoon je neus achterna en we zien wel waar we uitkomen. Ken je zo’n wandeling? Moet je eens doen. Buggy mee drinken mee koekjes mee en Dodge mee. Op een middag wandelen we naar Oma. Maartje in de Buggy en Bonnie op het fietsje. Als wij langs een singel lopen ziet Bonnie in het water een boemerang drijven die blijkbaar niet is terug gekeerd naar de gene die hem heeft geworpen. Het fel rode oorspronkelijke wapen van de Aboriginals drijft aan de overzijde van de waterpartij. De vierjarige Bonnie stapt van haar fietsje en maakt de hond los en loopt voorzichtig naar de slootkant. De hond gaat braaf zitten en luistert naar de instructies die mijn dochter geeft. Terwijl ze wijst naar de boemerang hoor ik haar Dodge uitleggen wat de bedoeling is.

Het lijkt erop of de hond haar letterlijk heeft verstaan. Als Bo de hond een commando geeft duikt deze de stinkende sloot in en zwemt richting het kleinood. Luidkeels aangemoedigd door mijn beide meiden. Proestend en kuchend zwemt Dodge weer onze kant op als ze het speelgoedwapen in haar bek vast heeft. Na een minuut staat de hond op de oever met het rode stuk speelgoed in haar bek. Als ze het neerlegt op de grond schut ze nonchalant het water kroos en bagger van zich af. Natuurlijk zijn de complimenten richting de de viervoeter niet van de lucht. Terecht ook. Het dier was gewoon buitengewoon slim. Trots staat Bonnie met haar nieuw verworven stuk speelgoed naast mij. “Kijk pap, goed he van Dodge” zegt ze glunderend.

Terra sigillata

Als we aankomen bij oma verteld Bo het verhaal in geuren en kleuren aan haar oma. Dit natuurlijk tot groot vermaak van grootmoeder. Na de wat gedronken te hebben en de koekjes te hebben opgegeten keren we huiswaarts. Als ik die avond de meiden naar hun mandje breng praat ik nog even zittend op de rand van het bed de dag door. Dit was een gewoonte. Voorlezen deed ik niet. Na een kus te hebben gegeven loopt ik naar de deur en voordat ik het licht wil uitdoen hoor ik Bonnie zeggen “Pap. Dodge is een echte avonturenhond he?!” Ik draai mij even om en bevestig dan “Ja Dodge is een echte avonturenhond.” Ik wens haar nog een goede nacht toe en loop met een glimlach op mijn snuit naar beneden ik besluit nog even een kort rondje uit te gaan met onze avonturenhond. Wie weet wat voor een belevenis ik nog meemaak tijdens een kort rondje om de vijver met haar. Met Dodge wist je het nooit.

Nou. Ik snap wel dat dit niet het spannendste verhaal is was je ooit heb gelezen maar ik kon de slaap niet vatten en wilde het even delen met jullie. Ik kan ook urenlang vertellen over mijn werk als crime scene cleaner of over de ontwikkeling van Gallische Terra Sigillata in de tweede eeuw. Je weet wel het glanzende rode Romeinse aardewerk. Maar of je daar nou zo blij van word? Rode boemerangs wel. Tenminste ik wel.

%d bloggers liken dit: