ladderwassers

Ik liet onlangs het woord ‘ladderwasser’ vallen toen ik in gesprek was met een klant. Dit is geen bestaand Nederlands woord. Het is in geen enkel woordenboek terug te vinden. Het is wel een woord welke bij ons in het gezin wordt gebezigd zo nu en dan.

Ik praat je even bij. Zo’n zeventien jaar geleden begon ik voor mijzelf. Nu is het beginnen van een bedrijf een nogal langdurig en ingewikkeld proces. Er komt nogal wat bij kijken zeg. Marktonderzoek, begrotingen maken, strategieën bedenken, website en logo maken, briefpapier en alle dingen waar je nooit aan heb gedacht en die toch op je pad komen moet je maar zien te regelen. Weken zo niet maanden is de gemiddelde ondernemer bezig voordat hij kan starten met zijn bedrijf. Ik deed het niet zo. Ik nam ontslag bij mijn baas en dezelfde dag bij het avondeten besloot ik voor mijzelf iets op te zetten. De dag daarop zat ik bij de KVK. Ik doe dingen meestal nogal plotsklaps. Het komt wél altijd goed.

Glazenwasser

Nadat ik gestart was had ik binnen een week twee klanten binnen. Ik was al snel aardig op weg. Maar het was nog niet voldoende. Ik beunde twee dagen per week bij. Als glazenwasser.

Arjan een kennis van mijn mij had wat grote wijken die ‘hij waste’ in Culemborg en Everdingen.

Ik ging het liefst mee naar Everdingen. Een lief klein dorpje aan de Lek. Het dorp bestond bijna alleen uit lage huisjes. De wijken die we wasten waren het Walhalla voor de glazenwasser.

Met zijn tweeën om en om de ladder tegen de gevel en wassen als een wappie. Natuurlijk was het een krachtmeting. Tegen elkaar op hé?! Mannen onder elkaar. Moet ik het uitleggen? Wie het sterkste is? Wie het verst kan pissen? De grootste. Haantjes maar wel in harmonie.

Bikini

Dat wassen ging trouwens destijds gewoon met de ladder nog. Dus geen makkelijke wasborstels op steel zoals ik nu heb. Handwerk. Zwaar maar het moest maar. Op een zomermiddag wassen wij een straatje in het dorp. Het is erg warm die dag. Arjan en ik lopen al op een lagere stand, al zijn we prima op het mooie weer gekleed. Korte broek en T-shirt. Via schuttingdeuren -die je altijd wel open wist te hengelen- lopen wij van tuin naar tuin om de achterzijde ‘te doen’. Als Arjan en ik een tuin binnen lopen is er in die tuin een klein kereltje aan het spelen in een opblaaszwembadje. Het manneke is -schat ik- een jaar of drie oud. Zijn moeder zit ernaast in bikini op een stoeltje met een boek. Beide schrikken even als wij in vol ornaat de tuin in stappen. Arjan en ik hebben beide een ladder op onze schouder. We dragen beide een leren riem om ons middel met daaraan holsters voor trekker, inzetter mesje en sponzen. Ook hangen er volle emmers water aan onze ladders. Daarbij zijn we behoorlijk bezweet en omdat we beide ook nog ongeschoren zijn kun je onze koppen het beste omschrijven als ongure tronies. Hee! Maar we zijn dan ook glazenwassers. Maar niet voor lang! Die warme zomermiddag dragen Arjan en ik het woord ‘glazenwasser’ ten grave.

Mannetje

De moeder is opgestaan en het mannetje heeft zijn armen om de benen van zijn moeder geslagen. Angstig en argwanend kijkt hij ons aan. De moeder zakt door haar knieën en zegt tegen het kind op geruststellende toon ‘dat zijn de glazenwassers, zie je dat? Zij hebben een ladder bij zich’.

Het mannetje zwijgt even en staart ons aan met grote ogen. Hij observeert ons even van top tot teen. Dan wijst hij naar ons en kijkt zijn moeder aan en herhaald hij de woorden van zijn moeder bijna letterlijk. Vol overtuiging zegt hij:  ‘dat zijn de ladderwassers’.

Arjan en ik kijken elkaar even lachend aan en herhalen dan weer de woorden van het kereltje weer: ‘wij zijn de ladderwassers’!

Arjan, de jonge moeder, en ik komen niet meer bij van het lachen.

Het broekkemanneke kijkt ons een beetje verlegen en verbouwereerd aan.

Vanaf die dag hebben wij het woord glazenwasser niet meer gebruikt. Wij waren ladderswassers vanaf die dag.

We hebben het huisje van moeder en zoon nog wel even gewassen. We besluiten het daarna voor gezien te houden met wassen. In het kleine buurtsupermarktje halen we een paar biertjes en besluiten de rest van de dag te gaan liggen op een strandje aan de Lek. Het was een leuke onbezorgde tijd waar deze ladderwasser nog wel eens naar terug verlangt.

%d bloggers liken dit: