Jacques de Balsack

Halverwege de jaren tachtig kwam Ford met een nieuw model auto. De Scorpio, dit model vervangt dan de betrouwbare Granada. Deze had zijn beste tijd wel gehad. De nieuwe Scorpio was qua uiterlijk totaal nieuw. Voor die tijd was het model futuristisch en voorzien van jaren tachtig high tech. Zo was het ook de eerste productieauto voorzien van ABS. Een remsysteem welke er voor zorgde dat de wielen niet niet blokkeerden tijdens een noodstop. Het slagschip bleef op koers en bestuurbaar tijdens bruusk remmen. Super veilig.

Ongelukken

Die veiligheid bleek later toch wel een dingetje te zijn. Een taxibedrijf in het Duitse München besloot hele vloot te vervangen voor de nieuwe Ford. Dit resulteerde in een reeks bizarre ongelukken. Chauffeurs reden de ene na de andere Ford kort. Doordat de auto zo veilig en goed stuurde werden chauffeurs overmoedig. ‘Ik kan alles met deze auto, het kan niet fout gaan’. Met zo’n instelling begonnen de bestuurders aan hun dienst. Wel verklaarbaar en menselijk. Als er een stalen pin uit het stuur tevoorschijn komt in plaats van een airbag bij een aanrijding ga je toch iets voorzichtiger rijden om die aanrijding te voorkomen.

Hoogmoed

Verklaarbaar maar ook herkenbaar. Voor mij althans. Ik kocht ooit ook een nieuw vervoersmiddel. Geen Scorpio maar een flitsende -kanarie-gele- mountainbike. Zo een met vierentwintig versnellingen, brede banden en beregoede remmen.

‘Ik kan alles met deze fiets, het kan niet fout gaan’ dacht ik als ik mijn stalen ros bereed. Met die instelling begaf ik mij ook in het verkeer. Ik voelde mij als een taxichauffeur in München in een Scorpio op die bike joh! Dit tot groot ongenoegen van Hester die altijd kalm en verantwoord naast mij fietste. Of voor mij fietste of achter mij. Haar positie op de weg hing een beetje af van mijn capriolen. Ken je de uitdrukking ‘hoogmoed komt voor de val’? Ik ook, en praat je zo bij.

Ik lag gisteravond op bed en kon de slaap niet vatten. Ik dacht even na over de leuke maar ook spannende week die ik had. Hoogtepunt was de goede uitslag die ik kreeg uit het LUMC natuurlijk. Geen zware operatie voorlopig. Ja ze gaan mijn snuit rechttrekken. Nou dat zit ik wel uit, een kleine ingreep, wel operatie nummer zoveel. Hoeveel? Ik gok ergens in de twintig inmiddels. Over mijn hele lichaam draag ik sporen mee van onvoorzichtigheid, ongelukjes en onzinnigheid in de vorm van littekens. Letterlijk echt over mijn hele lichaam. Tot aan mijn @#%$ aan toe.

mountainbike

Mijn meiden zaten op school in Leiderdorp. De snelste route van Zoeterwoude Rijndijk naar Leiderdorp was destijds de ‘A4 fiets-loopbrug’ te nemen. Een brug over de oude Rijn. Aan de Rijndijk-kant moest je een steile geasfalteerde helling oplopen. Met de fiets was dit niet te doen. Tenzij je een kanariegele mountainbike had met vierentwintig versnellingen. De Leiderdorpse kant had een steile trap. Aan de zijkant van deze trap waren ijzeren goten gemonteerd waar de wielen van je fiets inpaste. Handig want zo kon je veilig en snel met je fiets aan de hand de trap op en af. Tenzij je een knalgele mountainbike had met vierentwintig versnellingen natuurlijk!

‘Doe het nou niet Maus, we zijn al laat’. Ik hoor het Hester nog zeggen.’Loop niet te zeiken het gaat prima’ zoiets zou ik gedacht hebben alvorens ik de afdaling ga inzetten. Ik zou de trap wel even afgaan op mijn nieuwe rijwiel.

De aanloop was prachtig, de afzet was krachtig, de landing ietwat twijfelachtig.

Na twee meter te zijn afgedaald volgen een paar kleine maar listige gebeurtenissen elkaar in rap tempo op. Mijn rechtervoet slipt van de trapper, ik corrigeer mijn evenwicht om door naar voren te leunen. Ik kan daardoor niet remmen omdat ik dan voorover buitel en over de kop zou slaan. Ik gleed tot overmaat van ramp ook nog van het zadel af en beland met mijn @#%$ op de stang van mijn rijwiel.

Kaboink kaboink kaboink tweeëndertig treden naar beneden. Richting Leiderdorp het oude dorp alwaar Hester op mij wachtte. Nou ik kan je zeggen ik moest niet lachen toen ik eenmaal beneden stond. Hester daarentegen lag in een deuk van het lachen.

Het was des te pijnlijker omdat er een aantal moeders die de klasgenoten van onze meiden hebben opgehaald toeschouwer waren van het hele tafereel. Hoongelach komt na de val. 

LUMC

Nu zijn het ontzettend aardige verpleegkundigen op de eerstehulppost in het LUMC. Na een kort onderzoekje werd ik doorgestuurd naar een uroloog. Een dame van rond de vijftig jaar oud. Die mazzel had ik dan weer. Na een kort onderzoekje met een echoscopie-kijkmachine concludeerde zij dat ik een gescheurde zaadleider had. Dit moest hersteld worden middels een operatie, maar dat stelde niet heel veel voor ‘een fluitje van een cent’ stelde zij mij gerust. En passant deelde zij mij nog wel even mede dat ze nog nooit zo’n grote ‘Jacques de Balsack’ had gezien in haar loopbaan. Altijd lief natuurlijk een compliment over het formaat.

Ik heb volgende maand een afspraak bij een tatoeëerder. Ik laat een litteken van twintig centimeter -een aantal jaar geleden opgedaan- bedekken met een afbeelding van een mythologisch dier. Ik kan niet elk litteken laten bedekken met een plaatje bedacht ik mij. Zoveel mythologische dieren bestaan domweg niet.

Trouwens, de loop-fietsbrug bestaat niet meer. Er is een fraaie ophaalbrug geplaatst. Het scheelt bijna dagelijks een pijnlijke herinnering, of een onedele glimlach.  

%d bloggers liken dit: