Roltrap

Ik heb een tijdje geleden een nieuwe I-phone gekocht. Nu had een een dingetje met mijn nieuwe telefoon. Soms ben ik onbereikbaar. Kleinigheidje joh. Ik besloot even terug te gaan naar de telefoonwinkel waar ik hem kocht. Met een beetje goede wil konden zij mij helpen. 

Winkelhof

Aangekomen in de Winkelhof moest ik met de roltrap naar boven. Toen ik bijna halverwege was viel het mij op dat er op de roltrap naast mij een klein meisje in dezelfde richting mee bewoog. Ook naar boven dus. Op zich een beetje vreemd want de roltrap naast mij vervoerd mensen die juist naar beneden willen. Het deerntje van een jaar of drie had een een roze prinsessenjurkje aan, op haar hoofd droeg zij een kroontje met fonkelende fraai gekleurde steentjes. In haar hand hield zij een bijpassende toverstaf vast.  

Ze moest best enige inspanning leveren om naar boven te komen. Ze klom dan ook tegen de beweegrichting van de mechanische trap in. Dat het haar moeite kostte was duidelijk af te lezen aan het verbeten gezicht wat ze af en toe trok. Af en toe struikelde ze ook bijna. Bijna. Door haar armen snel zijwaarts te bewegen vond zij steeds haar evenwicht. Triomfantelijk lachend kon ze zo telkens een val voorkomen.

Telefoonwinkel

Haar vader stond onderaan de roltrap ongeduldig te roepen ‘Emma kom nou’, en dreigend ‘Ik ga weg hoor!’

Emma keek niet op of om maar in plaats daarvan zei ze ‘Ja doei’ en zette haar moeizame trip naar boven vastberaden door. 

Toen ik de bovenliggende etage bereikt had heb ik mij nog even omgedraaid en gekeken naar het vastberaden kind. Nu was het mijn beurt om te lachen. 

Het is fijn als je kleine, leuke dingen ziet in het dagelijkse leven.

Het geeft energie. Die energie kan je dan weer gebruiken als je eens extra moeite moet doen tijdens een klim. 

Het was erg druk in de telefoonwinkel. 

Ik ben doorgelopen.

Groetjes van een blije -soms onbereikbare- Maus.

%d bloggers liken dit: