Actionman

Elke papa schept natuurlijk op over zijn eigen kinderen. Ik doe het in ieder geval maar al te graag. En terecht ook. Mijn, nee onze meiden gaan hard. Als ik de twee wonderbaarlijke meiden in één woord zou moeten beschrijven is dat het woord…

Ik kom er zo er op terug ik denk er nog even over na.

Maartje is een paar dagen thuis geweest deze week. Maart is de stille kracht in ons gezin. Als Maartje iets kan zeggen met twee woorden zal zij er geen drie aan vuil maken. Mij kan ze corrigeren met één woord. Soms zelfs door een ogenblik in mijn richting te kijken, al is dit niet heel vaak nodig.

Ik vind het fijn als de meiden thuis zijn. Het geeft reuring en we praten weer even echt bij. Want ook onze meiden maken altijd van alles mee. We zoeken niets op maar gaan ook niets uit de weg. Het is een familietrekje, zo lijkt het.

Jan lul

Als ik samen ben met Maartje komt ze los en vertelt over het leven wat ze momenteel leidt. We luisteren naar elkaar en geven elkaar advies. Uiteraard lachen we ook. Onze harde humor is ook een familietrekje. Nu de meiden elkaar niet zo vaak zien is de relatie onderling verbeterd. Geen kleine onhebbelijkheden meer maar gewoon gezellig. Toen ik vanmiddag even thuis kwam zaten de zussen gebroederlijk naast elkaar aan tafel. Ze maakten een puzzel. Als ik langsloop om op de bank neer te ploffen, groet ik ze even. Zonder weerklank. Ik maak de papieren post open die ik van de deurmat heb opgeraapt en kijk even in de agenda van mijn telefoon. Mijn agenda verteld mij nog even dat de Jongste bijna jarig is.

‘Wat wil je hebben voor je verjaardag Maartje’ vraag ik aan haar. De meiden kijken beide niet op. In plaats daarvan vraagt Bonnie aan Maartje ‘wat zegt ie’? ‘Geen idee’ antwoord Maartje zonder blikken of blozen. ‘Nee nee dat stukje hoort hier’ zegt ze vervolgens tegen Bon zonder op te kijken.

Ik zit er weer als Jan lul bij. Ach het went. Ik beantwoord nog even een mail op mijn telefoon en besluit dan nog even water te gaan tanken met mijn bus.

‘Meiden ik ben nog even weg, ik moet water tappen’ zeg ik als ik langs de tafel loop om vervolgens

mijn schoenen aan te trekken in de hal. Het blijft even stil.

‘Wat gaat hij doen’ vraagt Bonnie aan Maart. ‘Met zijn bulldozer op pad. Bloemen plukken’ hoor Maartje smiespelen. Ik ga er niet op in, pak mijn sleutels uit het bakje en loop de deur uit.

Hester

Als ik in mijn busje zit weet ik nog steeds niet wat ik nu moet kopen voor die meid. Ik besluit mijn beste vriendin te bellen. Die beste vriendin is toevallig ook nog eens de moeder van Maartje.

Ik hang de hele rit naar de Stevenshof aan de lijn met Hester. We komen er niet uit wat nu te kopen voor haar.

Wel herinnerd Hester mij aan een leuk voorval.

Luister,

ik denk dat het een paar weken voor Maartje haar vierde verjaardag was dat ik aan haar dezelfde vraag stelde. ‘Maartje wat wil je hebben voor je verjaardag’? Zonder aarzeling zei ze ‘een Action-man’. Hiermee bedoelde ze een pop, dus geen medewerker van de winkelketen Action. Je zou verwachten dat een meisje van die leeftijd een Barbiepop zou verlangen, nee Maart niet, die wilde een Action-man. Hester moest erg lachen om het antwoord van haar dochter en reageerde: ‘Nou een Action-man in huis vind ik eigenlijk wel voldoende’. Maartje en ik konden er niet om lachen. Maartje ten voeten uit! Geen Barbie maar Actionman, niet op turnen maar op boksen geen Nintendo maar een luchtbuks. Vooralsnog heb ik geen idee wat ik zou moeten kopen voor mijn kleine meid.

Ik loop morgen wel even de Action binnen. Ik loop daar vast tegen een aardigheidje aan die ik cadeau kan geven.

Oh ja, ik zou nog even terugkomen op hoe ik mijn meiden zou beschrijven in een woord.

Nou ik kan het niet, ik wil het ook niet en het hoeft ook niet.

Groetjes van een trotse Maus.

%d bloggers liken dit: