Goede vrijdag

Ik heb een jaar of twee in een drukkerij gewerkt en dat was een superleuke baan. De grafische CAO is van oudsher goed daarbij had ik het geluk dat ik op een afdeling werkte waar erotische magazines werden gedrukt en gebonden. Ja of je nu rouwkaarten moet drukken of zinnenprikkelende bladen, zeg nou zelf. Daarbij ben ik niet zo heel preuts joh.

Ook de mensen waarmee ik werkte waren leuk. Het waren vogels van diverse pluimage die daar werkte. Zoals in elk bedrijf liep er ook in deze drukkerij een paradijsvogel over de bedrijfsvloer. Zo’n vogel die het bedrijf een beetje kleur geeft. Vincent heette hij. Maar iedereen noemde hem ‘hippie’. De jongeman had lang haar en was best wel ‘groen’ in zijn laten en doen. Voor alle duidelijkheid ik praat over de jaren negentig. Hij was zo groen dat zelfs zijn rookwaar van het groene soort was. De jongen was altijd knetter en knetter stoned. Misschien had hij doordat hij altijd high was zo’n leuke kijk op hel leven. Hij zag altijd van elke nare situatie de positieve kant. Hoe beroerd het er ook allemaal uitzag.

vincent

Toen Vincent weer eens te laat op zijn werk verscheen en daarop aangesproken werd door zijn meerdere had hij geen excuus voor het late ariveren. Wel had hij een fraai relaas over zijn reis naar zijn werk. Met een slome stem verwoordde hij zijn ritje met de bus:

‘Ja weetje ik had mij verslapen en wist dat haasten toch geen zin meer had. Ik heb eerst maar even relaxt een bak thee gedronken’. Hij zwijgt even en heeft een afwezige blik in zijn ogen, dan vervolgd hij lachend zijn verhaal. ‘Toen ik eenmaal in de bus zat, zag ik allemaal andere mensen die ook te laat waren joh, ze waren aan het hollen om nog op tijd te komen. Weet je? Haasten is zo zonde van je energie en tijd’. Daaropvolgend kijkt hij zijn chef aan en zegt dan nog belerend tegen hem:, ‘als je de tijd neemt om te kijken dan zie je echt dingen’.

 Vincent heeft niet lang gewerkt bij ons overigens. 

zonnenbloemen

Ik moest er even aan Vincent denken vanmiddag. Voor een klant moest ik even stante pede naar Noordwijkerhout. In een vakantiewoning die wij schoonmaken was te weinig wasgoed geleverd. Dit gebeurd, we lossen het op. Het kwam niet helemaal goed uit.  Mijn planning liep in het honderd maar ‘nee’ zeggen is geen optie. Dus ik knal even naar de bollenstreek. Net als een heleboel andere mensen deden op deze goede vrijdag. Ik nam zonder erbij na te denken de ‘keukenhof-route’ en strandde in het verkeersaanbod. Naast het grote aanbod van verkeer was het ook ‘nationale schoonmaker treiter dag’. Elke imbeciel met een rijbewijs -hoe sommige debielen het roze papiertje bemachtigd hebben- heb ik voor mij stuntelen. Ik krijg meer en meer de pest in. Hoe kon ik zo stom zijn om deze route te nemen? Ik had beter moeten weten! Maar goed na een paar minuten stressen heb ik de situatie aanvaard en besluit de radio wat harder te zetten en dan maar lekker om mij heen te kijken. Kijken naar mensen die in hetzelfde schuitje zitten en die moeten roeien met de riemen die ze hebben. Oftewel medeweggebruikers die ook muurvast staan en geen meter verder komen. Hoe hard ze ook stressen. Je kijkt je ogen uit joh. De een is nog nerveuzer en gekker dan de ander. Heerlijk zeg! Daar kan geen tv of internet tegenop.

Als ik met kruipende snelheid een bollenveld passeer zie in een aantal Aziaten druk doende aan de rand van het veld. Een kereltje van een jaar of drie oud is tussen de bloemen neergezet. Ze hebben het manneke zelfs klompjes aangetrokken voor de gelegenheid. Het is een aandoenlijk tafereel. Nou, ontroerend is een beter woord voor de vertoning. Het manneke staat namelijk dikke tranen te huilen. De rest van de familie –ze kijken allemaal behoorlijk timide- schiet onbewogen foto’s van het dreinende kind. Als ik de vertoning zo eens aan kijk heb ik meelij met het manneke, maar moet toch ook even lachen.

‘Wat zou je nu als begeleidende tekst onder zo’n foto zetten als je het verstuurd of opslaat’, vraag ik mij af. ‘Treurend tussen de tulpen, grienend tussen de chrysanten, of huilend te midden van de hyacinten’. Met een beetje geluk komt de vader van de familie nog een veldje met zonnebloemen tegen dan kan hij zijn vrouw nog even vereeuwigen. ‘Kijk, mijn zure, zeurende wederhelft tussen de Zonnebloemen’.

Zulke foto’s zijn natuurlijk hartstikke leuk om later weer eens terug te kijken. Denk ik.

Nou ondanks een hoop stress had ik door deze groep mensen uit de Oriënt best een goed begin van het weekeinde. Zulke bezienswaardigheden maken het ritje toch weer een beetje aangenamer. Hierdoor begon het weekeinde toch met een glimlach.

‘Als je de tijd neemt om te kijken zie je echt dingen’, Vincent had gelijk. 

Vrolijk pasen.

%d bloggers liken dit: